Quantcast
Channel: WaarMaarRaar.nl - RSS-feed van alle WMR blogs
Browsing All 18691 Browse Latest View Live
Mark channel Not-Safe-For-Work? cancel confirm NSFW Votes: (0 votes)
Are you the publisher? Claim or contact us about this channel.
0

Dag 60, 3 augustus 2012

0
0
Noordzee. Niet zo druk dit keer, bijna geen visserman te bekennen. Verder zijn we toch in Nederlandse streken doorgedrongen: het regent dat het giet.
Het bericht over onze diepgang is blijkbaar toch ergens doorgedrongen. Voor Schiedam, waar we ons zwaarste stuk van 205 ton zouden moeten laden, zouden we een diepgang hebben van ruwweg 8,5 meter in zoetwater. Kwamen ze een paar dagen terug met het bericht dat voor de kade 7,5 meter stond met een diepgangrestrictie van 7 meter. Een half metertje reserve dus. Krap, maar voldoende. Of we daar aan konden voldoen. Antwoord was simpel: nee. Vaak ga je er nog een beetje over cijferen, welke ballasttanks kun je leeghalen zonder teveel stabiliteit te verliezen, kun je de trim aanpassen, ed. In dit geval, we konden nog 30 cm hoger komen, daar hebben we trouwens gebruik van gemaakt voor het Kieler kanaal. Maar anderhalve meter? Nee. Het schip heeft een inzinking van ongeveer 30 ton per centimeter op de zomerlastlijn (10,25 meter diepgang, waarop je in de zomer maximaal mag afladen) 150 × 30 = 4500 ton. Bootje kan een hoop ballast meenemen, maar dit is een beetje te gortig.
Schiedam kon dus niet doorgaan. Dus hebben ze de 200 tonner in een lichter gedonderd en over laten varen naar Antwerpen. Was nog niet eens zoveel duurder zeiden ze later: Je moet één keer extra hijsen: kost geld, binnenvaarder vaart niet voor niets, maar je spaart een keer aanloopkosten, loods, vastmakers, sleepboot, havengeld en ook nog eens een keer een halve dag in tijd uit. In Antwerpen was voor ons de Brabo, een drijvende bok, besteld.
De bemanning was er niks rouwig om. Elke keer aanlopen is toch weer gedonder. In dit geval extra, omdat we met de containers aan dek zaten. Het stuwplan was zodanig ingericht dat de containers staan konden blijven, maar daarvoor moesten we de losse pontons tussen de containers uitvissen en aan de wal leggen. Daar zijn die dingen geschikt voor, maar niemand had het ooit gedaan met een deklast containers erop. En alles wat nog nooit uitgeprobeerd is, is toch een beetje spannend. Je weet nooit of je niet één of ander over het hoofd hebt gezien, en dan moeten er een of twee rijtjes containers af voordat je de boel kunt openleggen.
Om dingen als diepgangen uit te rekenen hebben we een stapel tabellen aan boord, de hydrostatische gegevens. Daarin staan wat het deplacement (de waterverplaatsing) bij verschillende diepgangen is, de plaats van het zwaartepunt van het onderwaterschip, de plaats van het drukkingspunt (het zwaartepunt van het oppervlak van de waterlijn), het aantal tonnen per cm inzinking, de hoogte van het metacenter, en nog een paar. Die gegevens veranderen bij elke diepgang, dus heb je een tabel voor elke mogelijke diepgang waarbij al die cijfertjes vermeld zijn. Daarmee kan de stabiliteit berekend worden. Dankzij die tabellen is het niet moeilijk, maar wel een hoop werk. Daar hebben ze dus computers voor uitgevonden. Iemand die een beetje kan programmeren en voldoende verstand heeft van computers draait zonder al te veel moeite zo'n ding in elkaar. Computertechnisch wordt het pas interessant als je de verschillende stabiliteitseisen wilt toetsen, en als je een grafische userinterface wilt maken.
Voor een aankomstdiepgang heb je al voldoende aan een trimtabel. Daarin staat per 100 ton geladen gewicht wat de trimverandering is. De trimverandering is afhankelijk van de diepgang (de vorm van het onderwaterschip, de carène, verandert met de diepgang) en van de plaats van het geladen gewicht. Eigenlijk is zo'n trimtabel dus een serie tabellen, voor elke diepgang één, meestal in stappen van een halve meter. Kind kan de was doen.

Dag 61, 4 augustus 2012

0
0
Aankomst Antwerpen. Om kwart voor drie 's ochtends de loods aan boord en om 6 uur in de sluis. We hadden stroom mee, en dat scheelt op de Schelde een heleboel. De sluis zat ook niet tegen, en dat kan in Antwerpen (of de andere Belgische havens) ook een jas schelen. De sluis van Antwerpen staat bekend om de (des)organisatie die er heerst. De ene keer schiet je er in enen door, en de andere keer moet je uren wachten. Als het nodig is, is het nodig, maar even doorgeven, dat is teveel moeite.
De stuwadoor was om zes uur besteld, maar wij kwamen om 8 uur aankakken aan de kaai, uiteindelijk. Dat kwam weer omdat we via Oostgat zouden gaan (kort bij Walcheren langs), maar toen we opriepen dat we eraan kwamen werd gezegd dat we via de Wandelaar (buiten Oostende) moesten. Dat kostte 1½ uur. Iedereen stond te juichen, want het was niet alleen de stuwadoor, die is zo'n vertraging dankzij de sluizen, wel gewend is, er was ook een drijvende bok voor ons besteld, en die beestjes zijn echt duur.
Begonnen werd met twee stapeltjes containers eraf te plukken, toen met de walkraan de rolpontons van het hoofdluik eraf. Zonder de containers konden we de rest van het luik verder gewoon openen. Dat gaat met grote hydraulische cylinders die één kant omhoog drukken, waardoor het geheel omhoog vouwt. Één helft weegt goed 60 ton, samen 120, het zijn dus flinke jongens. Die rolpontonnetjes zijn lichter, maar 38 ton per stuk, zeg een volle truck met oplegger.
Met de scheepskraan het tussendek geopend. Toen kon de bok komen. Die pakte eerst het stuk van de binnenvaarder uit Schiedam, bok werd naar ons versleept en in het onderruim neergezet. Voor twaalven was dat alles klaar. Tussendek weer dicht, en toen konden ze met de rails beginnen. We kregen 2200 ton rails met daarbovenop een paar kistjes.
Op zich is dat bijzonder, want de meeste schepen kunnen zo'n belasting van het tussendek niet aan. Hier is het 5,5 ton per m², dat betekent dat je op één ponton van 6,35 meter lang en 17,8 meter breed dik 620 ton kan neerleggen. De rails zijn 25 meter, dus 4 pontons. 4×620 = 2480, dus het gaat.
De rails werden gedeeltelijk geladen vanuit een lichter, en gedeeltelijk van de wal. De walkraan moest dus over het schip heen reiken om uit de lichter te werken. Het schip is zowat 20 meter breed, de lichter misschien 10, de walkraan staat ruwweg 10 meter van de kaderand. Die jongen had dus een vlucht van goed 40 meter. Het was dan ook geen kleintje.
Tijdens de rails begon het ook nog te regenen. De lading uit Hull, die voorin in het onderruim geladen was, mocht niet nat worden, dus de voorste rolpontons er weer op. De achterste moest open blijven, anders werd het gat voor de rails te klein. Het schip lag achterover, daardoor stroomde het regenwater naar achteren. "Hull" werd dus niet nat. Om 2130 hield de stuwadoor het voor gezien, en konden wij dichtleggen. Dat was dus weer een dagje van 0400 tot 2200. Biertje en knorren, om zes uur staan ze weer op de stoep.

Top 5 van: 07-08-2012

Dag 62, 5 augustus 2012

0
0
Om half zes opgestaan, want de stuwadoor zou om zes uur komen voor de tweede helft van de rails en de kistjes. Vertrekken was uitgesteld, want onderweg vanaf Rauma kwam de bootsman met het bericht dat er wat mis was met kraandraad 2. Op volle zee kraandraden inspecteren is mogelijk, maar dan moet het wel rustig zijn. In dit geval hadden we tegenwind. Niet veel, windje 4, ongeveer 15 knopen. Maar met een snelheid van 16 praat je over 31 knopen luchtsnelheid, en dat is 7 à 8, en daarmee wapper je gauw van zo'n draad af. De inspectie was dus uitgesteld tot Antwerpen.
In Antwerpen na aankomst een matroos de kraan ingejaagd, en inderdaad, er was één kardeel doormidden. Hoe? Geen idee. In Rauma had een matroos tijdens hijsen het blok van kraan twee twoblocks getrokken, maar daardoor gaat normaal een draad niet doormidden. Ook is het mogelijk dat de walkraan een kusje gegeven heeft, maar ook daar moeten ze tegen kunnen.
Gelukkig was er wegens de snelheid in Antwerpen voor de 200 tonner al een bok besteld, anders hadden we nog meer vertraging opgelopen. Zo'n bok is niet à la minute beschikbaar. En ook goed van de bootsman dat 'ie het gezien had. Anders hadden er ongelukken kunnen gebeuren. Je wilt er niet bij zijn als een stuk van 200 ton van 15 meter naar beneden komt zeilen.
Tezelfdertijd was een mannetje van de technische dienst aan boord voor een aantal inspecties. Die dus gelijk aan z'n mouw getrokken. Die keek ook even om zeker te zijn, en inderdaad, de matroos had goed gekeken. Dus werd vertrek een dag uitgesteld om de draad te kunnen wisselen. Er werd onmiddellijk een vrachtauto gecharterd voor een lier, een haspel, een nieuwe draad en een twintig voets container met daarin een mobiele werkplaats. Die dingen staan standby, speciaal voor een gelegenheid als dit.
Ondertussen ging de belading gewoon door. Om negen uur zou de lichter met rails leeg zijn, dus om 11 uur werd de bunkerboot besteld. Die kwam dus even voor negenen aanzetten. De schipper van de lichter was foetsie, dus de bunkerboot kwam langszij de lichter, zijn zwaaiboom over de lichter heen om de slang bij ons aan boor te krijgen, en maar bunkeren. 470 ton hoogzwavelige, 410 ton laagzwavelige en 90 ton diesel voor de hulpkarretjes. Meer ging er niet in. Dat wordt van te voren uitgerekend, want de brandstof wordt van te voren klaargemaakt. Voor brandstof zijn er een aantal gradaties, die elke keer opnieuw gemengd moeten worden.
Tegen zessen 's avonds zaten de rails erin, nog even de kistjes en het ruim dicht, containers erboven op en klaar. O ja, je krijgt ook nog drie extra containers mee. Heb je daar nog plek voor??? Plek wel, maar dondert die boot niet om als je er nog meer bovenop zet? Maar weer achter de computer, dat deed de kapitein overigens, want ik was druk met de stores, om te kijken of het ging. En ja het ging. O ja, het valt tegen met de kistjes. Er komen er drie op de plek waar de Leixoes lading gepland is. Die moet je in Leixoes maar even shiften... Typisch Antwerpen. Daar komen ze altijd op het allerlaatste moment met allerlei veranderingen zodat het hele stuwplan in het honderd gaat. Die drie kistjes komen nu tussen de Leixoes lading in, maar hebben een verschillende bestemming. Dus als je niet oplet worden de verkeerde gelost, of juist helemaal niet.
Om half tien zat het voor de stuwadoor erop. Luikje dicht, nog even de spreidbalken voor de rails aan boord zetten, de bakjes met container materiaal erin aan boord en klaar. Daar had de stuwadoor geen tijd voor. Wij wel, natuurlijk. En toen paste het laatste rolponton niet. Gister hadden we het luik een stukje laten openstaan om hem ertussen te kunnen persen, maar nu stonden de containers erbovenop. De andere drie pontons op de wielen gezet, dat gaat hydraulisch, misschien komt er dan meer ruimte in de afdichting. Stom! Vergeten de te borgen, dus 120 ton luik ging aan de rol naar achteren. Dankzij de rails achterin was het schip achterover komen te liggen en konden de luiken gaan rijden. Afgestopt met het systeem om de wielen vrij te krijgen, anders is bom ho, en dan kun je schade krijgen. Schip voorover gepompt met de ballast: voorpiek vol, achterpiek leeg, en toen lag ze gelijklastig. Luik weer op de wielen en met de kraan (de kapotte) naar voren gesleept. Dat is niet de manier, maar het werkt wel. Na 2½ uur stonden we dus weer op nul. Uiteindelijk hebben we het luik scheef ingepikt door de spruit aan één kant te verlengen met een extra harpsluiting. Scheef ertussenin, voorkant laten vallen en toen ging het. Als we daar nou mee begonnen waren....
Wanneer kwam TD ook weer? Zes uur vanochtend, want het was inmiddels na twaalven.

Dag 63, 6 augustus 2012

0
0
Weer om half zes uit het nest gerold. Wachten op de TD. Die kwamen dus ietsje voor achten. Verkeerd begrepen. Ze waren om zes uur uit Amsterdam vertrokken. Drie man sterk. Het schip is relatief nieuw, en één van de eerste van een serie van acht. Er zijn dus maar weinig mensen die op dit type een draadje gewisseld hebben, want zo'n draad gaat normaal acht jaar mee. Ook al staat hetzelfde type kranen op een andere serie, het is toch weer anders.
Liertje op z'n plek gezet met een lege haspel erop, haspel met de nieuwe draad recht onder de kapotte geplaatst, en een stel trekdraden opgetuigd. Een kraandraad is 42mm nagenoeg massief staal, en dus flink zwaar. Dat trek je niet op het handje.
Met een trekdraad de bovenkant slack getrokken en de kous bovenop de kraan losgemaakt. Toen met de trekdraad kalmpjes met de lier het losse eind laten zakken. Bovenop heb je ongeveer 1,5 meter in het vierkant, en je staat zo'n 15 meter boven dek. Dat is meer dan een gewoon huis hoog is. Er is wel een hekje.
De draad bij de kous afgebindseld met een staaldraadje en afgewerkt met duckttape. Tussen de bindsels dwars door de tape heen de draad doorgeflext. Als je dat anders doet, dan springen de kardelen open, en krijg je de draad niet meer door de schijven heen. Toen was het tien uur: bakje koffie. Na de koffie een oog op het afgesneden einde van de oude draad gelast. Speciaal staaldraadje van dit oog naar het oog van de nieuwe draad, en trekken maar. Helaas gaat dat wat minder gemakkelijk dan het opschrijven. De draad loopt over de versterkingen van de kraanarm, en daar zit een scherp randje op. Bovendien zit daar ook een schijnwerper. Het verbindingsdraadje blijft dus achter de lamp hangen. Lamp afgebroken en draadje doormidden. Plof, draad aan dek.
Een paar vieze woorden later de oude draad weer een stukje teruggetrokken en opnieuw aan de nieuwe gezet. Dit keer met een dikker draadje. Overigens wordt tijdens het inscheren tegelijk de draad gevet, dit om corrosie en slijtage te verminderen. De draad is gegalvaniseerd maar slijten en roesten doet hij toch. De hele boel was dus zo vet als modder.
Opnieuw trekken. Dat gaat met de trommel binnen de kraan. Om te zorgen dat de oude draad goed over de trommel gaat zit er een mannetje in de kraan met een radio, een kraanmachinist (matroos), en een man aan dek. Elk houd zijn plekje in de gaten en stopt als er iets mis gaat. Hopelijk vroeg genoeg zodat er geen schade komt (sic).
Dit keer ging het wel goed. Tenslotte was er geen lamp meer om te blijven haken. Doorgetrokken totdat de verbinding over de eerste schijf was. Dat is het kritieke punt. Meestal loopt het daarvandaan soepel, omdat er geen scherpe overgangen meer zijn. Twaalf uur, schafttijd.
Na het eten de draad verder doorgetrokken. Dat ging vlot, was met een half uurtje gebeurd. Dan moet de verbinding worden losgemaakt (en gezorgd dat de nieuwe niet los schiet en de kraan uit floept). Dan de oude draad, die nu in z'n geheel om de trommel zit naar buiten getrokken. Daar is geen voorziening voor, en kan alleen via de kraanvoet, langs het laddertje waardoor je naar boven klimt. Die moet dus niet blijven hangen ergens anders trek je alles kapot. Het is allemaal zo zwaar en er komt zoveel kracht op om de boel alleen al in beweging te krijgen dat er maar iets hoeft te gebeuren of er breekt iets af.
Dat naar buiten brengen gaat weer met de lier, waarop een lege haspel zit. Trekdraadje van de lier naar de draad en trekken maar. Als de draad eenmaal drie slagen op de trommel zit losmaken en verder trekken. Niet dus. De draad is stug en zwiepte van de trommel af. Toen de trekdraad maar laten zitten. Toen ging het wel. Maar omdat de oude draad een paar scherpe bochten moet maken gaat dat niet zo snel. Tegen drieën was de oude draad eraf. Nieuwe draad op de trommel vastzetten en opspoelen. Wel even zorgen dat het onderblok niet knijp komt ergens. Dat hadden we bovenop de containers gelegd. Meestal hang je dat met een paar takels onder de kraanarm, maar daar was hier geen ruimte voor dankzij de containers aan dek.
Als laatste de boel opruimen, alle hulpmaterialen (liertje, haspelsteun, etc.) in de twintigvoeter, volle haspel en twintigvoeter aan de wal, limietschakelaars opnieuw afstellen en klaar. Gelukkig ging dat wel normaal. Vijf uur klaar, zeven uur de loods aan boord. Acht uur de sluis en de rivier af. Stroom tegen dit keer, dus pas iets voor tweeën de loods er weer af. Pfft.

Top 5 van: 08-08-2012

Allo allo

Dag 64, 7 augustus 2012.

0
0
Eindelijk een beetje rust. Hoewel, er ligt nog een berg administratie te wachten. Vanaf einde maand lijstjes, een week over tijd dus, tot stabiliteit en logboek van afgelopen haven. Ach, op zee heb je toch niets te doen.
Matrozen kunnen beginnen met de vetzooi op te ruimen. en dan is het plannen maken voor de volgende haven, en ik kan na de administratie aan de slag met het opbergen van de voorraden. In Antwerpen hebben we naast het gewone havenwerk ook nog eens een keer voorraden aan boord gekregen.
Omdat het zo makkelijk is voor kantoor mogen we eens per acht maanden een bestelling doen. Dat varieert van WC-papier en printer-inkt tot een kuil trossen en complete wasmachines. Uitgezonderd zijn urgente artikelen, verf, olie en vetten. Die worden via andere kanalen (leveranciers) geleverd. Onze bestelling dateerde van 2 maanden geleden, vóórdat ik aan boord kwam en met dit verhaal begon, had m'n collega al z'n lijstje opgestuurd.
Zo'n bestelling is gemakkelijk een complete vrachtauto vol, 12 pallets is heel normaal. Dat wordt met de kraan aan boord gehesen en dan over de verschillende kasten verdeeld. Uiteraard heb je bij zo'n levering áltijd kastruimte te kort. Maar met een paar dagen tot een week vindt het z'n weg wel. Maar voorraad inslaan voor acht maanden voor 17 man (19 op het moment) voor alle seizoenen, die ook nog eens door elkaar heen lopen omdat je de ene keer op zuiderbreedte zit en de andere ker op noord is een hels karwei. Ik ben er meestal een maandje mee zoet. Eerst tellen, wat heb ik eigenlijk, en dan lijstje maken en met de dikke duim een schatting maken van wat het verbruik de eerstkomende acht maanden zal zijn.
Het gaat natuurlijk regelmatig mis. Een artikel wordt niet geleverd, een serienummer wordt verkeerd afgelezen waardoor je de verkeerde maat krijgt, etc. etc. De meeste artikelen staan tegenwoordig in een database, waardoor je in het Engels en Nederlands een artikel kan vinden. Voorraadbeheer noemen ze dat, maar omdat de kastjes altijd te klein zijn komen een boel dingen op verschillende plaatsen terecht, waardoor van echt beheer totaal niets terecht komt.
Maar ach, het houd je van de straat. Ondertussen varen we wel in Straat Dover en het Engels Kanaal, waardoor je tijdens de wacht niet eventjes achter de computer kunt gaan zitten, om over kastjes inruimen maar helemaal niet te spreken.

Weer een heel verhaal

0
0
Hellow

Ik heb weer een heel verhaal, dus ga er maar even bij zitten met een kopje koffie
Hier gaan we dan:

Op de laatste dag van mijn vakantie in Slagharen belde mijn oma, die op mijn dieren paste, dat er 'mieren' door één van de bussen kropen. Ik wist meteen hoelaat het was. In de bus zat namelijk een eipakket van een prachtige bidsprinkhaan soort, en de dieren die daaruit komen lijken de eerste dagen op mieren

Toen ik die avond thuis kwam zag ik dat het eipakket gevallen was, met 20 dode diertjes gelukkig leefden er nog 19 waarvan er weer 2 dood zijn omdat ze niet aten(2 doden is heel weinig voor deze soort)De overlevende doen het heel goed
De soort is trouwens Creobroter apicalis, ze lijken sprekend op alle Creobroter soorten, dus als je bij google Creobroter intypt zie je de soort. Ik heb nog geen foto's omdat ze zo ongelooflijk klein zijn.

De avonden daarna heb ik geprobeerd mijn andere soort bidsprinkhanen te laten paren, dat wilde niet echt lukken. Ik zette ze op tafel, vrouwtje voor het mannetje, mannetje zag het vrouwtje, sprong erop(ze springen van zo'n 10 cm afstand en hopen dat ze goed terecht komen), maar het lukte heb niet om te koppelen(insecten doen 'het' anders) Toen ging hij verkeerd om zitten, en nu zit het vrouwtje met gaten in haar vleugels door de mislukte pogingen van heb(van zijn grijp-armen). dat dus iets van 14 pogingen over een paar dagen verspreid.

Gisteren avond probeerde ik het op een andere manier: Ik zetten het vrouwtje ondersteboven
(haar buik is ontzettend dik door alle sprinkhanen, ze moet namelijk goed gegeten hebben zodat ze het mannetje niet opeet) zodat haar buik niet over de tafel schuurde, maar een beetje normaal in haar vleugels lag.

Dus... Ik zette het mannetje erachter, het duurde even voor hij haar doorhad. En jahoor, hij sprong(ondersteboven, erg knap) en nog geen minuut later was er al koppeling. Ik wist dat de paring ongeveer 8 tot 10 uur zou duren. En ik wilde niet dat het mannetje toch opgegeten zou worden, dus ik wachte maar. en om half 3 liet hij opeens los, na 4,5 uur. Dus ik hoop nu dat het wel goed gegaan is.

Nu nog even over astronomie: mijn langverwachte Barlow lens(3 weken geleden besteld) komt nu opeens 31 augustus pas zonder dat ding kan ik bijna niks met de planeten....

Ik zit me nu te verheugen op het weekend, dan zijn de perseiden(sterrenregen) op hun hoogtepunt. dan zijn er in het noord-westen in het sterrenbeeld persei ongeveer 90 vallende sterren per uur.

Whoops dat waren misschien al wel 3 kopjes koffie Ik ben weer even uitgeraasd
groetjes

Hoi hoi,

0
0
Zo even 3 artikels toegevoegd.. Nu weer druk bezig met de site.. Willen jullie zeggen wat jullie vinden? www.game-stop.nl

Pianist

0
0
Oké...

Dit stuk ziet hij voor de eerste keer
Awesome

9-2

0
0
wauw, gewoon keihard 9-2 bij de hockey wedstrijd van de nederlandse mannen ongekend grote uitslag jammer dat het geen dubbele cijfers zijn geworden, ma ach, dit moet duitsland toch ook wel ontzag inboezemen

Mr. Murdochs eredivisie

Top 5 van: 09-08-2012

Fotos Creobroter apicalis

0
0
hello

Even een tussendoortje
Ik heb net even foto's gemaakt van de 9 dagen oude Creobroter apicalis(Yunnan flower mantis)
Ze lijken totaal niet op de volwassen diertjes. Ze zijn nu rood/zwart, en als ze volwassen zijn, zijn ze crème,bruin met groene vleugels met daarop 2 ogen.

Ze zijn nu L1, dus ze zijn nog niet verveld.
Jammer genoeg zijn er maar 3 van de 30 foto's gelukt, omdat ze zo bewegelijk zijn.
Hier zijn de foto's:
Ze zitter trouwens op het randje van drinkbekers





Hier zijn de linkjes voor een beetje groter:
foto 1
foto 2
foto 3

Hier is nog een filmpje van hoe ze eruit zien als ze volwassen zijn(dit is wel een andere soort, namelijk Creobroter gemmatus, maar ze zien er bijna exact hetzelde uit): Creobroter gemmatus volwassen

En hier is nog een filmpje van de Creobroter apicalis als hij ongeveer 4x verveld is: Creobroter apicalis L5

Hopelijk vinden jullie het leuk

jaja daar is ie weer. bouwertje met allone

0
0
1 heb je zin in dit interview?
ja..
ik vind de Bouwertjes leuk, je leert de mede-leden wat beter kennen,
en vind't ook leuk om er aan mee te doen.

2 hoe kom je aan je wmr naam?
ik houd er van met woorden te spelen,
en ook om na te denken over het leven, hoe alles in elkaar zit,
in astrologie wordt gezegd dat schorpioenen graag 'graven', dieper op dingen ingaan,
sommige worden daarom bv archeoloog of detective, en ik (ben dus ook schorpioen) en zoek naar de oorsprong van het leven, hoe, wat, waarom, waarheen, waarvandaan...

de diepste werkelijkheid is dat het leven, dat het hele universum, alles één is.
net zoals een pot, een baksteen, en een beeldje, allemaal van dezelfde klei zijn gemaakt, zo is alles dat Ene...
.. alles en iedereen is een manifestatie, van dat Ene - je kunt het ook vergelijken met een golfje op de oceaan, ieder individueel golfje is in feite de oceaan..
dus, om op'allone' terug te komen, daar is de naam op gebaseerd; het zijn eigenlijk twee woorden: all+one, wat betekent 'alles is één,
en tegelijkertijd is men dus ook alone, alleen.. als er maar één is, dan is er geen ander - vanuit dat gezichtspunt gezien.
(maw, er zijn wel meerdere golfjes, maar ze zijn uiteindelijk dezelfde oceaan)

3 met wie zou je op een onbewoond eiland willen zitten?
als ik op een onbewoond eiland zou gaan zitten is het niet meer onbewoond..
.. ik kan niemand bedenken met wie ik op een onbewoond eiland zou willen zitten,
waarschijnlijk het liefst alleen, allone,
maar tegelijkertijd is dat niet realistisch, want, al ben ik graag alleen, toch heb ik ook graag contact met anderen, en ik geloof niet dat ik werkelijk altijd helemaal alleen zou kunnen zijn..
maar er is niet 1 persoon die voor mij belangrijker is dan alle andere, of met wie ik constant samen zou willen zijn..

4 favo vakantieland?
ik ga nooit op vakantie..
mijn favoriete 'land' op dit moment is Limburg,
waar ik woon, waar ik iedere minuut dat ik vrij ben'vakantie' heb, en waar het mooi is:
veel bos, hei, akkerland, water, en, in het zuiden, de heuvels, die me het gevoel geven, dat ik in het buitenland ben. (ben ik ook, want ik ben geboren en opgegroeid in Amsterdam)

5 leukste moment ooit?
het leven is een aaneenschakeling van leuke en minder leuke momenten, maar één van de belangrijkste momenten is waarschijnlijk het moment waarop ik heb leren mediteren toen ik 18 was, want alles wat ik daarna geleerd, gekregen, ervaren, gedaan heb, en geworden ben is daaruit voortgevloeid.

maar je kunt ook zeggen, dat nu het leukste, het belangrijkste moment is, want het is het enige wat werkelijk is.. verleden en toekomst bestaan niet;
yesterday is history
tomorrow is a mystery
today is a gift
that's why it's called 'present'

maw gisteren is verleden tijd, morgen is er nog niet, we hebben al-tijd alleen maar het heden.

6 hoe ben je op wmr gekomen??
toevallig. door een of ander artikeltje waarschijnlijk, weet ik niet meer..

7 je lijkt heel spiritueel, ben je dat ook?
ik denk wel dat de meeste mensen zullen vinden dat ik spiritueel ben, omdat filosofie, god, vedische kennis, meditatie, de aard van het leven en het universum, e.d een belangrijke rol spelen in mijn leven..
.. tegelijkertijd vind ik, dat mensen, die niet met deze dingen bezig zijn, maar wel een goed leven leiden, ook spiritueel zijn.
iedereen die zijn leven bewust leeft, met aandacht en passie en liefde, is spiritueel..
iedereen die groeit is spiritueel..
.. en zelfs als men in een 'negatieve' fase zit in t leven, is dat uiteindelijk ook spiritueel, want ook dat is deel van het leven..
het leven bestaat nu eenmaal uit golven, uit cyclussen, en opdat iets nieuws zich kan ontwikkelen, moet het oude 'sterven', en dat kan onaangenaam zijn.
opdat de vrucht zich ontwikkelt, moet de bloem sterven..
iemand zei ooit "we are spiritual beings with a human experience", maw uiteindelijk zijn we allemaal 'spirit', spiritueel.. alleen sommige zijn zich daar meer bewust van dan anderen.

8 wat vond je van dit interview?
leuk om te doen, hoop dat er ook mensen zijn die het leuk vinden om te lezen...

9wil je nog iets zeggen tegen de wmr'ers? dank voor jullie vriendschap,
en misschien nog één van mijn favoriete quotes:
"we shall be in love,
and love shall be in us,
we shall live in love
grow in love
and find fulfilment in love eternal"

vrij vertaald: laten we samen in liefde leven, en groeien.. totdat die liefde onvoorwaardelijk en oneindig -dwz zonder grenzen- is..
zuivere liefde is dat altijd, maar zo ervaren de meeste van ons dat nog niet..

.. bedankt Bouwboy, voor dit leuke initiatief, en voor de de tijd en aandacht die je er in steekt

Hoe steel je een schutting?

Dag 65, 8 augustus 2012

0
0
Golf van Biskaje. Vooral gevreesd door de Filipijnse medewerkers die het water alleen van horen zeggen kennen. Ook in Nederland is Biskaje berucht. Waarom? Eerlijk gezegd, ik weet het niet. Wat ik me kan voorstellen dat in het verleden kleine schepen van de ondiepe Noordzee, met z'n korte golfslag, door het Kanaal kwamen. De bemanning loopt dan tegen een oceaandeining aan met een golfhoogte van zo'n vijf meter en een lengte van meer dan honderd. Op een klein bootje is het alsof je constant in een lift zit, en je kijkt bij de golven omhoog. Voor iemand die het niet gewend is kan dat een overweldigende ervaring zijn.
Niet dat het er niet kan waaien. Heel behoorlijk zelfs. Maar dat kan het overal. Maar Biskaye is vooral berucht wegens de combinatie lange oceaandeining en Noord Atlantische stormen. En dat kan behoorlijk hobbelig zijn.
Of je van een hoge deining last hebt hangt af van de grootte en stabiliteit van het schip. Eerst de grootte: Grootte is eigenlijk niet van belang. Wat wel van belang is, is de golflengte en -periode van deining en zeegang ten opzichte van de grootte van het schip. Als de natuurlijke slingerperiode van het schip (die is afhankelijk van de stabiliteit) overeenkomt met de ontmoetingfrequentie van de golven (hoeveel keer per minuut die boot een dreun krijgt) dan kun je interferentie krijgen en kan een schip extra gaan slingeren. Dus: een groot schip slingert op grote golven en een klein schip op kleine. Als beide frequenties echt overeenkomen wordt het link. Hierdoor kunnen schepen kapseizen. Als een schip op een bepaald zeetje echt door gaat slingeren, onmiddellijk koers veranderen, want dan is het niet gezellig meer (Engels: parametric rolling).
Ten tweede is de stabiliteit van belang. Het klinkt gek, maar hoe groter de stabiliteit, hoe erger een schip te keer gaat. Om dat te begrijpen moet je je voorstellen dat een schip een bepaald draaipunt heeft. Dat draaipunt ligt vrij laag. Hoe hoger de stabiliteit, hoe korter de natuurlijke slingertijd. Vergelijk het met een duikelaartje, hoe lager het gewichtje zit hoe sneller hij terug komt. Een slinger van een klok heeft dat ook. Hoe hoger het gewicht, hoe sneller hij tikt. Slingert een schip zeg 20° van bakboord naar stuurboord (vrij veel, maar niet uitzonderlijk), met een slingertijd van 10 seconden (erg kort) en je staat 15 meter boven dat draaipunt (normaal), dan ga je in die 10 seconden ca 21 meter heen en weer. Dat geeft een enorme versnelling. In zo'n geval is de slingering niet uitzonderlijk, maar je blijft ternauwernood op je benen staan.
Elke wat meer ervaren zeeman geeft dus de voorkeur aan een lage stabiliteit, en staat daarmee op gespannen voet met de wetgever, die een hoge stabiliteit prachtig vindt. Helaas zijn er maar weinig wetgevers die varen.

Dialect

0
0
Vreemd iets eigenlijk dialecten, had gisterenavond úrenlang vriendin aan de telefoon, ze is een rasechte Amsterdamse, héérlijk!
Ze kan ook zeer goed typetjes nadoen, van Brabant naar Den Haag en alles wat er tussen ligt haha.
Na uren met haar gepraat te hebben, neem ik het automatisch over.......

Had het vandaag met mijn oudste over dialecten, die spreekt zo keurig ABN, dat je er niet achter komt, als je haar niet kent, waar ze thuis hoort!
Terwijl wij regelmatig plat Brabants ertussendoor smijten.
Vroeger op school, moest ze eens een opstel schrijven, moest over een paard gaan......

Ze begon met de titel, Er stond us un pert in de wei" iedereen moest later zo lachen, dat ze gezworen heeft, om nooit meer één woord Brabants te spreken.
Ze heeft haar belofte waargemaakt, het klinkt nog net niet, of ze een hete aardappel heeft doorgeslikt, maar veel scheelt het niet.

Mijn lieve vriendin uit Antwerpen (dun Antwarp zeggen ze zelf) en ik schrijven en zien elkaar regelmatig, ze heeft het dan vaak over dingen waarvan ik denk hu???
Ondanks dat ik haar al 22 jaar ken, zijn er nog steeds woorden waarvan ik denk, wat is dat in godsnaam?
Ze had het laatst over een paravent, waarop ik zeg, wát, gaat jouw blaadje onder een glider hangen?!
Maar neuh, het scheen een soort kamerscherm te zijn....
En toen ze het over "munne frou-frou had, duurde het ook ff voor ik door had, dat het over haar ponny ging die geknipt moest worden (nee nee, niet dat pert dat in de wei stond, maar haar kapselponny).

Vroeger woonde ik in een ander dorp, stond bij de buuf binnen en die zei, ach meske, vat us efkes diee verket uit de laai.....
Uuhhh, kwist niet dat dat een vork was, om het nog maar niet over de skottelslet te hebben (vaatdoekje).

Toen ik blaadje leerde kennen, sprak hij zuiver ABN, unne nette jongen dachten we.....tot ik een keer met mijn vriendin en hem naar zijn ouders in Tilburg reed.
We waren net over de N65 gekomen, het bord Tilburg verscheen aan de snelweg de A 58 en blaadje begon ineens plat Tilburgs te kwekken, vriendin keek me aan en zei, ach kek, we zen euver de grens whahahaha.

Heerlijk vind ik al die dialecten!!!!

Mijn jongste (auti) nam alles weer heel anders op, echt LETTERLIJK.
Dan zei ik, kijk uit meis, zo meteen word je broek vies als je zo in het gras blijft rollen, ja maar mam, het is toch een tuinbroek....
Mama, er zitten 2 nieuwe kindjes in de klas, ik zei, o ja, en hoe heten ze meid?
Uuhhh, de ene Rex, uuhhh, dan zal de andere wel links heten mam denk ik.

Ook zo lekker eerlijk was ze he (en nog soms )
Vriendin van mijn moeder zit hier op visite, een stevige vrouw, ik zat iets te vertellen, waarop ze zegt, oeh, hou op meid, zo meteen pies ik nog in mijn broek.
Waarop jongste haar eens opnam en droog zegt, ooeehh tante Lientje, niet doen hoor, zulke grote onderbroeken hebben wij hier niet....
Gelukkig is tante Lientje geen flauw typke en ging het dus bij die uitspraak toch nog bijna mis hahaha.

draken, vrouwen, en het overwinnen van problemen

0
0
in sprookjes is het zo, dat als je voor de draak vlucht, hij achter je aan komt..
een held vlucht niet weg, maar kijkt de vijand in de ogen, om hem te overwinnen.

het leven is een sprookje:
het is beter je zwaktes te zien en te overwinnen, dan ze te negeren of ze te verstoppen achter vage brillen.

.. je kunt ze natuurlijk ook gewoon accepteren, en er niet zo moeilijk over doen..

Browsing All 18691 Browse Latest View Live